پروانه احساس

آوای تو در گوش من آهنگ زندگی

سیمای تو درچشم من جلوه روشنگری

باز شود چهره ام صبح سحر دیدنت

یاد تو در خاطرم خاطره دل خوشی

هر چه کنم در رهت نیست تو را قابلی

مهر تو در نزد من مایه دل بستگی

ای گل من مونسم جان به فدای تو باد

خلق تو در زندگی مایه سر زندگی

ای همه آرامشم ای همه آسایشم

شوق حضور تو شد باعث دلدادگی

چهره آرام تو گرمی دستان تو

حالت چشمان تو علت آسودگی

(( فرهاد ))

تا ابد تو را خواهم پرستيد

چون خداي احساس من تويي .

تا آخرين لحظه اي كه جان در بدن دارم با خاطرات تو زندگي خواهم كرد

چون شيرين ترين خاطره ي زندگي من تويي .

پرنده جانم به شوق ديدارتوست كه مستانه غزل سرايي مي كند

چون بهار عمر من تويي .

پروانه وار گردا گرد جان شيرينت مي گردم

چون شوق ديدار توست كه پروانه احساس مرا به رقص وا مي دارد .

و تو اي الهه شرقي . اي مظهر صداقت و پاكي .

چون جان شيرين تو را دوست خواهم داشت

و عزيزت مي دارم

با آنكه مي دانم

تو ديگر مرا نمي خواهي

(( فرهاد ))

در گوشه خلوتی در خودت فرو میری .

خلاء عجیبی تمام ذهنت و آزار میده

بیا با هم گریه کنیم

شاید همین اشک ها تنها نقطه مشترک باشد که ما را به هم پیوند می دهد

با تمام وجود تو را می خواهم .

و تو ای خورشید راهم

و ای ماه شب هايم

من تنها می توانم زیر نور مهتاب بنشینم و از پنجره دل

در سکوت و تنهایی

تو را تماشا کنم

و در حسرت بدست نیاوردنت بسوزم .

بسوزم و با خود بگویم :

شاید

شاید که در عالمی دیگر تو را بدست آورم و در کنارت باشم

به سوز دل

و به پاکی ی آبهای چشمه چشم قسم این تنها امید من است

(( فرهاد ))

يكي در بند عشق و ديگري مرگ

يكي در بند گيسوي نگاري گشته دل تنگ

يكي چون من هميشه غرق خواهش

يكي چون تو با خود مي كند جنگ

(( فرهاد ))

سالهاست سینه ام آرامگه غم شده است

خسته و بریده و غرق ماتم شده است

سوز دل با که بگویم که خریداری نیست

صبر هم خسته ز دستانم شده است

(( فرهاد ))

ای غم آشنای من تویی

نمی دانم چرا یاران سر یاری ندارند

حدیث آرزومندی ندارند

دل و دلدادگی ها رفته از یاد

همه دل بستگی ها رفته بر باد

نمی دانم چرا با هم غریبیم

به پیش چشم هم ارزش نداریم

(( فرهاد ))

آخه چرا نمي تونم فراموشت كنم ؟

به هر چي كه بگي پناه بردم .

به تنهايي .

به غم .

به نفرت .

آخر سر به خدا .

اما هيچ كدوم نتونست بهم بگه

يادت مرا فراموش .

هيچ فكر نكردي اين آبادي رو ويرانه اي خواهي كرد خاموش ؟

اما باز با هر قطره باران كه به خاكش بوسه ميزنه

بوي عشق و خواستن فضا شو پر مي كنه .

تو كاري كردي كه من لحظه به لحظه

جان كندن آرزوهام و ببينم

(( فرهاد ))

من و ببخش اي دل ساده كه عمري تو رو با غم و درد در آميختم .

ببخش من و كه اين همه ظلم به تو كردم .

به خدا قسم

باور كن هيچ وقت نمي خواستم

شاهد شكستن و خورد شدنت باشم .

نمي دونم چي شد

نمي دونم چرا

تو رو به چشمانی بستم كه ذره اي خواستن تو نگاهش نبود .

تو رو دلبسته ي دلي كردم كه

آسون ترين كار براش لگد كوب كردنت بود

اي دل زخمي

بگذر از گناهي كه نا خواسته و ندانسته مرتكب شدم .

با هيچ كلامي

با هيچ مرهمي

قادر به تسكين درد هات نيستم

افسوس كه اشك هام برات ثمري نداره

براي زخم هات اثري نداره

به بزرگي و بخششت ايمان دارم .

اما چه كنم ؟

چه كنم .

كه عمري خجالت زده ات هستم

(( فرهاد ))

خداوندا اسیر مهربونی کسی شدم که توان بدست آوردن شو ندارم

از بلندای شاخه میوه ای می خوام که توان چیدن شو ندارم

(( فرهاد ))

دلا بس كن كه ناليدن روا نيست

تو پنداري كه اين كارت خطا نيست ؟

هزاران نعمت از بهر تو داد ايزد بگو شكر

نمي گردد اگر دوران به كامت از جفا نيست

(( فرهاد ))

هموني كه سال ها تصويرش تو ذهنم نقش بسته بود .

باورم نمي شد اما خودش بود .

اومد و كنارم نشست .

بسان كشتي شكسته اي بودم كه به ساحل رسيده باشه .

تمام وجودم آرامشي شده بود غير قابل وصف .

خوب از سر تا پا نگاهش كردم .

نسيمي از سمت شمال

چشاش به رنگ دريا

نگاش چه پر فروغ بود .

وقتي چشام رسيد به باغ گل ها

از شكوفه لب هاش همه وجودم  عطر آگين شد .

يه تبسم ناز جذابيتي به چهره اش بخشيده بود

كه

فقط ميشد به شكفتن رز سرخ تشبيه ش كرد .

وقتي نگاه مون با هم بوسه بازي مي كرد

آتشي در وجودم شعله مي كشيد كه تمام تنم و غرق در عشق كرده بود .

شيريني اون لحظات اونفدر لذت بخش بود

كه تا آخر عمر با من خواهد ماند .

وقتي چشمام و باز كردم خدا رو شكر كردم

چون

بلاخره اومد و من

در خواب ديدمش

(( فرهاد ))

دیدم تک درختی در بیابان

یک دم آرمیدم به زیر سایبان

در میان شاخه ها دیدم لانه ها

ساخته بودند از عشق جفت جفت پرنده ها

شور و غوغائی بود وفرخندگی

آن درخت سبز می خواند سرود زندگی

بدو گفتم : عجب سر زنده ای

با رفیقان چه خوش بنشسته ای

گفت : مرا این ظاهر خندان مبین

این همه مستی و شادی را نبین

بر خلاف ظاهر شاد برون

بیا تا بگویم با تو اسرار درون

گر تو خواهی بشنوی درد دلم

یک دمی بنشین کنار منزلم

گر که خندان می کنم مخلوق را

جمله این بی پناهان محجوب را

چون نمی خواهم بپوسم از تکی

از این همه دلتنگی و دلواپسی

مبنای قضاوت را منه بر ظاهرم

چشم دل باز کن که بینی باطنم

هر که را در این جهان او آفرید

از برایش مرحمی از دل دمید

لیک من درمانده ام

از برای چه گرفتار مانده ام

نیست پایی از برای رفتنی

تا بیابم گوشه ای یک مرهمی

باورم کن دوست من وامانده ام

از دل و عشق و جنون جا مانده ام

یا رب این نیست سزای دل ما تنهایی

که به لب خنده و خون چکد از دل بر دامنم از تنهایی

شنیدم چون سخن های درخت

فرو رفتم در افکار خود سخت

دیدم که بسیاری ز ما همچو درختی تکیم

در میان جمع اما تنها و تکیم

در حسرت داشتن یاری هم نفس

(( فرهاد ))

یک بوم بسازم از سکوت و انتظار

یک ورق گیرم من از سر نوشت و روزگار

وام گیرم یک قلم از نگاه مرغ عشق

می کشم نقش تو را بر لوح عشق

می زنم بر بوم خود رنگ بهشت

تا بتابد خاطرت بر سرنوشت

می کشم بر بوم خود خورشید روی

یک کمان بنشسته جای ابروی

لبهای تو را من پر حرارت می کشم

با لبخندی از رضایت می کشم

رنگ دل را می زنم لبان تو

عشق را جاری کنم چشمان تو

می کشم چشم تو را چون چشم آهو

تا که در قاب دلم گردد هیاهو

می کشم آن گونه ها را همچو گل خند بهار

که نشسته بر آن گل سرخ انتظار

آنچه را شایسته باشد گوش تو

پروانه احساس را زینت کنم بر موی تو

تا دلم بی تاب تر شود از روی تو

يه روز گرفته بود حسابي دلم

نشسته بودم گوشه اي تو خودم

مثل خسي اسير موج دريا

سخت در انديشه و فكر فردا

موج مرا به اوج ابرا مي برد

به بوسه آفتاب و مهتاب مي برد

يك دفعه از همون بالا با شتاب

مي برد من و با خود به اون ته آب

تو اون فراز تو اين نشيب چه زيبا

از زندگي مي داد به من چه درسا

نشسته بودم بي خيال اطراف

تو زندگي فقط مي ديدم شكاف

يكي اومد دستي گذاشت به شونم

گفت مي تونم فكر تو رو بخونم

گفت جوان پاشو بيا به دل بين

در بندگي حس رها شدن بين

ز چشم پرده انداز

حجاب دل بينداز

اگر كه خود بخواني و يا اگر بخواهي

خدا به اين بزرگي به قطره اي ببيني

(( فرهاد ))

نشسته بودم گوشه اي تو خلوت

تكيه دادم به خاطرات اون وقت

چشمام و آهسته رو هم گذاشتم

رد شدم از هر چي كه تو فكر داشتم

يه قاب خوشكل پيش روم گذاشتم

عكس تو رو ميون اون گذاشتم

اول به چشماي تو خيره گشتم

به باغ سر سبز چشات رفتم

به ياد اون گذشته هاي شيرين

بوديم كنار هم چه تلخ چه شيرين

به ياد روزايي كه رفته از دست

نم نم باروني به چشمام نشست

رقص كنان رسيد چشام به پايين

رسيد به باغ لاله هاي خونين

چيدن شاخه اي ز آتش لب

داد به اندام من سوزش تب

با هم چه روزاي قشنگي داشتيم

زير بارون من و تو چه خاطراتي ساختيم

نمي دونم چي شد كي اومد كه تو

سرد شدي بهونه كردي گفتي برو

رفتم و آهسته كندم دل و

چون كه تو خواستي و گفتي برو

رفتي و ديدي كسي چون من نبود

رسم عشق و عاشقي اين نبود

(( فرهاد ))

باز غم آمد به سراغم چه كنم

آمد از ديده اشكم چه كنم

دل دوباره ناله از سر بگرفت

با اين همه شكستم چه كنم

(( فرهاد ))

ساده بودم

ساده ديدم

ساده دل باختم

ساده عاشق شدم

ساده حفظش كردم

ساده كنارش موندم

ساده گفتم دوستت دارم

ساده نگاهم كرد و خنديد

ساده گفت ازت دليل مي خوام

ساده از كنارم گذشت و بي دليل رفت

غافل از اينكه عشق نيازي به دليل نداره

و بي خبر از اينكه چيزي كه ابدي و ماندگاره سادگيه

(( فرهاد ))

چه دليلي داره زنده بودن .

وقتي كسي رو نداري براي پرستيدن .

وقتي دلي نداري براي سپردن .

حتي تني براي زخم خوردن .

چه فايده داره نفس بي هم نفس كشيدن .

اشك چه ارزشي داره وقتي شونه هايي رو كه سال ها چشم به راهش بودي و نداشتن .

چه فايده داره چشم هات وقتي نتوني زيبايي ها رو ببيني

زماني كه دليل زيبا ديدن و نداشتن .

آه بلندي مي كشم و با فرياد ميگم

خدا ياااااااااااااااااااااااااااااا

چراااااااااااااااااااااااااااااااا

(( فرهاد ))

نمي خواهم كه شمعي را به درگاهي كنم روشن

كه عشق آتش كشيد آخر به اين گلشن

نشد از ما روا حاجت خدايا مانده راهم

مدد فرما چراغي بهر اميدم نما روشن

(( فرهاد ))